ışıklı mavi gece

keşke mutlu olsaydı her ışığa uğrayan.
keşke uyanan olsaydı ışıkla mutluluğa!
kentin en uzak köşesinde yüksekçe bir yere çıkan "kahraman" gözünü kırpmadan baktı bir süre. göz kırpan ışıkları gözledi. kapanan ve açılan. acıyan yanları gibi. korkunç bir merkezkaç kuvvetindeki gibi.
yine de o kadar uzak gelmiyordu. kedi gibi, gidip gidip, ardına bakıveriyordu yine de. işte takılı kalmıştı manzaraya. "dopdolu" değildi. kendisi eksikti baktığı yerde.
keşke mavi ışıklar mutluluğu kodlasaydı kalbine.
böyle düşündü.

acıyla gülümsedi sonra.
ne acıyı ne gülmeyi terk etti.

"mecnun değilim" dedi
"o benden akıllı!"

valiziyle üzgün bir kadın, yalnız, araçta

belki de unutuldun
beklemekten yoruldun.
bırakamayacağın çantanda "yerleşik" sevdalar
belli ki unutuldun
her şeyden ayrık tutuldun

...

şimdi bir karar
veya bîkarar!

sana kalmış encamı

siyah tren, siyah araba, beyazlar içinde dünya

"karşılaşmasak iyiydi" dedi makinist.
"karşılaşmasak iyiydi" dedi şoför.
anlıktı.
karşılaştılar!
teğet mi geçtiler
dokundular mı
bembeyaz manzara romantik mi kaldı
karardı mı
yemeğe yetişti mi otobomildeki/ler
iş toplantısı kaçtı mı

"karşılaşmasak iyiydi" dedi kadın
beyazlı bir elbise içinde
elleri titremekli
bir gülü kabul ederken
sütun gibi sessizdi adam

yer çekiminde elmalar ve bir adam

by brooke shaden

insanoğlu işte
elmalarla işi çok!
tersi de olabilirdi
yani elmalar düşebilirdi üstüne adamın
üstüne dünya!

insanoğlu işte, düşünmez bunları

varsa yoksa eğilim arzdan yana
varsa yoksa temayül
"birdenbire" olmuşluk hadisesi
ve ansıza teamül!

yoksa,
bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz elmanın
olmak istemezdiniz yerinde
insanoğlu işte
sevemez ki değerinde!

/elma dersem yüksel geldiğin yere/


not: ikinci bölümü de yazılır bunun. çünkü ne temas edebildik beyaz gömleğe, ne vurgulayabildik yalın ayağı. ne düştük bir yörüngeye istemsiz, ne sarhoş olduk yer çekiminden.

trende foto

hiçbir yere gitmediğini biliyoruz değil mi!? trenin.
güneşti o. dünyanın etrafında dönüyordu.
yoksa dünya mıydı ayın çevresinde turlayan!
yer çekimi, neyin itimi idi.
ironi dünyası çok ciddidir.
resme bakın isterseniz: zavallı kadın bu yana, herkes diğer yana bakıyor!
hiçbir yere gitmiyor uranüs.
mars yerinde sayıyor.
galaksiler başımızı döndürüyor sadece!
bizi sarhoş ediyor

olan biten bu

fotoğraf

ayna mıydı
akis miydi
mercek miydi
hangisine yakışırdı ışık

iş işten geçmiş, zaman kancayı takmıştı maziye müstakbele!
ikisi birden durunca "an" genişlemişti
uzadıkça uzamıştı şimdiki zaman
ne geçmişe dönebilir
ne geleceğe varabilirdik artık

ayna akis mercek

el ele tutuşmak

narin bir etek. kırışık bir pantolon. kaç yaşlarda olduklarını tahmin. çağrışım. ilham. etik. estetik.

bilezik var bir de. birleştiren muhtemelen.

belli ki uzun uzun yürünmüş. oturulmuş. dinlenilmiş. "renklere" iltifat edilmemiş!

siyah beyaz bir fil.

evet, fil!

zamanı içen.

koskoca.

şişman.

fotoğraf makinesi olan bir fil.

ânı kaçırmamak için basıvermiş deklanşöre.

narin bir kavuşma donakalmış böylece.

narin. çünkü, belli ki akış var kalpten kalbe.

akışın yol bulduğu minik bir temas.

çekip götüren. "ardım sıra gel" diyen. yanım sıra.

sözüm ona hiç mi hiç ayrılmayacakmış gibi.

öyle mi oldu acaba.

di'li geçmiş mi oldu yoksa.

narin bir ayrışmaya mı dönüştü manzara.

narin bir etek. kırışık bir pantolon.

ve belki de.

"son an" yaşanırken olmazsa olmaz bir nezaket!

-tahminlerimizi bu noktada optimist yapalım! yani iyimser.

kavuşmuş olsunlar uzun aralardan sonra.

buluşmuş olsunlar ilk kezmiş gibi.

söz vermiş olsunlar

uzun uzun yürünmüş. oturulmuş. dinlenilmiş. "renklere" iltifat edilmemiş!-

"itiraf" edilmiş yeni mutluluklara

narince

atlı çocuk şehirde

at mı garip çocuk mu. at mı esir çocuk mu. her ikisi mi yoksa?
biz mi "aidiz" onlar mı. biz mi uzağız, biz mi yakınız, biz mi perişan, onlar mı.

bir yükü alır gideriz peşimiz sıra. bir yüke yükleniriz. bir yüke yük ederiz. bir yükü yüke tespit eder yürürüz.
bir yükte yol alırız. yolları aşina kılarız yolculuğumuza. hiç umursamaz gibi olsa da! yola yüklenir dururuz.

atın nalları var mı bilmiyoruz. belki de çok doğaldı, ve onun için yabancıydı ya! belki de çok âtıldı.
atın yüreği var mı bilmiyoruz! korkar mı örneğin. sevinir mi. yoksa aklı başında da yerinir mi!

kesin olan bir şey varsa o da atın çocuğu alıp gitmediği. en azından bu enstantane o görüntüde.

seyyar satıcı mı çocuk. çingene mi. bir gösteri atı mı "hayvan". "show business" mi hepten olan!

yine de "özendiğimizi" saklamayalım. o ahenkli adım atışını, şıkır şıkır çıkardığı sesi, hayalimizi.
yine de resimdekini özdeş kıldığımızı özümüzle, saklamayalım.

hangisi "garip" resimdekilerin.
"biz" mi??

belki de, tüm manzarayı öyle bir içtik ki.. biz oldu her şey.

biz yürüdük! biz bindik! biz vardık!

biz.

indik

siyah beyaz çocuk ayakkabılar elinde

neydi bilmiyoruz onu buraya getiren. nereye varmak istiyordu, nereye vardı. kaç yıllıktı bu fotoğraf. şu an "o andan" ne kadar sonraydı.

kim bilir belki de göçmen bir ailenin çocuğuydu. kente ayak uydurmuştu. gelecek yılların mafyası veya bilim adamı doğmuştu!

belki de bu kadar kötü değildi karmaşa. belki de elit bir ailenin ferdiydi.

olasılıklar yalnızca "bizi" meşgul eder. "gerçek" yaşanmış ve yaşanmaktadır. daha az girift daha az heyecanlı! daha az yoğun. olasılıklar kemirgen gibidir beyinde. birbiriyle yarışırcasına yenen bir peynir. ortada ne artık kalır ne de bir heykel!

öyle ya. bilinmezin ucundan yontmaya başlayınca "heykele" de yaklaşılması gerekmez mi.

gerçi her halükarda ortaya çıkan -veya çıkmayan!- şeydir o heykel.

yine de, felsefi tartışmalar şu "anki" gerçeği değiştirmiyor: neydi bilmiyoruz -hâlâ- onu buraya getiren!

tek kelimelik sonuç:

bilmiyoruz