keşke mutlu olsaydı her ışığa uğrayan.
keşke uyanan olsaydı ışıkla mutluluğa!
kentin en uzak köşesinde yüksekçe bir yere çıkan "kahraman" gözünü kırpmadan baktı bir süre. göz kırpan ışıkları gözledi. kapanan ve açılan. acıyan yanları gibi. korkunç bir merkezkaç kuvvetindeki gibi.
yine de o kadar uzak gelmiyordu. kedi gibi, gidip gidip, ardına bakıveriyordu yine de. işte takılı kalmıştı manzaraya. "dopdolu" değildi. kendisi eksikti baktığı yerde.
keşke mavi ışıklar mutluluğu kodlasaydı kalbine.
böyle düşündü.
acıyla gülümsedi sonra.
ne acıyı ne gülmeyi terk etti.
"mecnun değilim" dedi
"o benden akıllı!"
